Leocja na mapie polskiego mikroświata

Wyspa Leocja położona jest w północno-centralnym obszarze Oceanu Wirtualnego Centralnego i składa się z zespołu dwóch wysp — wyspy głównej (powierzchnia 2994 km², linia brzegowa 686 km) i położonej na północ [nazwa wyspy — TBD] (powierzchnia 113,3 km²; linia brzegowa 97 km) oraz pomniejszych wysepek. Największym miastem i stolicą wyspy jest Nowy Brzeg.

Wyspa obejmuje łączny obszar 3143,84 km² rozpięty na przestrzeni między 15°00’00″N 5°00’00″E a 16°38’17″N 6°20’39″E. W najbliższym sąsiedztwie wyspy znajdują się, w odległościach od kilkuset do tysiąca kilometrów, inne polskie mikronacje — na północnym zachodzie Sarmacja, na północy — Bialenia, na południowym wschodzie — Elderland, na południu Surmenia i na zachodzie — Dreamland (Scholandia).

Ukształtowanie wyspy jest w głównej mierze nizinne, z największym wzniesieniem Lwia Skała — 83 m n.p.m. Na wapiennym podłożu wyspy silnie rozwinęły się zjawiska krasowe. Geologicznie obszar wyspy jest fragmentem progu denudacyjnego, zbudowanego z wapieni koralowych i marglistych. Najdłuższymi rzekami wyspy są [TBD] oraz [TBD]. W związku z zasoleniem cieków wodnych w obszarze ujść, ichtiofauna obejmuje gatunki słodko-, jak i słonowodne. Sezonowo występują również gatunki anadromiczne. Szatę roślinną Leocji tworzą lasy iglaste i łąki, na których prowadzi się wypas bydła. Miejscami, na wapieniach marglistych, wytworzyły się gleby lepsze jakościowo, które wykorzystuje się rolniczo. Do najważniejszych roślin uprawianych na wyspie należą: owies, żyto, jęczmień, ziemniaki. Ważną gałęzią gospodarki jest tradycyjnie rybołówstwo. Rozwinął się przemysł cementowy i wydobywczy, bazujący na miejscowych zasobach mineralnych, i przetwórstwa spożywczego, wykorzystujący produkty rolnictwa leockiego. Wyspa położona jest na przecięciu licznych szlaków handlowych, w związku z czym w ostatnich latach wzrasta znaczenie Nowego Brzegu jako portu handlowego i przeładunkowego.

Franklin Garamond

Mapa ogólnogeograficzna

Klimat Leocji

Leocja znajduje w unikalnym wpływie kilku prądów morskich, sama jednocześnie nie będąc przez żaden z nich bezpośrednio opływana. Największy wpływ mają ciepłe prądy opływające Sarmację (północo-zachód) oraz Surmenię i Elderland (południo-wschód). Nie bez znaczenia jednak są również dwa pozostałe — również ciepły prąd opływający Scholandię (zachód) i zimny, opływający Bialenię (północo-wschód). To sprawia, że klimat Leocji jest umiarkowanie ciepły, nie tropikalny i, mimo iż to wyspa, nie zmaga się z żadnymi skrajnościami pogodowymi (susze, huragany, ulewne deszcze trwające tygodniami).

Oprócz pogody, opisany układ i wpływ prądów warunkuje także faunę i florę występujące dookoła wyspy. Średnio umiarkowane bogactwo krylu sprawia, że na zachód od Leocji okresowo można spotkać różnego rodzaju walenie. Na południe od wyspy występuje rafa koralowa wraz z charakterystycznymi dla niej zwierzętami. Północ to przede wszystkim dorsz i śledź. Jednak w miarę spokojne i chłodniejsze wody sprawiają, że to niedaleko na północowschód od Leocji przypływa znaczna część mikronacyjnej populacji łososia, zanim powrócą na tarło w głąb swych macierzystych lądów. Jako że północna część wód jest najbardziej oddalona od wpływów prądów, jest ona bardzo spokojna, wręcz występuje tam bezruch (halistaza). Istnieją liczbe doniesienia o trących się tam węgorzach, jednak nikt jeszcze dokładnie tego nie przebadał.

Torgus Hosteen

Comments are closed.

Close Search Window